IronMan Barcelona 2017: De weg er naartoe en mijn beleving.

Door: Niels Ros

Ergens in oktober 2016 werd ik opgenomen in het LUMC met veel vage klachten wat uiteindelijk een, uit de hand gelopen, virusinfectie bleek te zijn. Ik was geen schim meer van de atleet die ik een paar weken daarvoor was tijdens mijn eerste hele triathlon in Almere. Ik was al uitgeput na een minuut fietsen op de hometrainer van de afdeling, zonder weerstand.

Na een paar dagen van zelf medelijden en het plunderen van de snoepautomaten en de taart in het restaurant, was ik goed op weg naar een buikje. Ook de twijfel sloeg toe of het terugkomen naar niveau wel zou kunnen. Ik was flink in de war en de artsen wisten niet zo goed wat er nu precies gaande was.

Na ongeveer een week was mijn trainingsmaatje Lars het zat om het aan te zien. Hij besloot zijn Mac mee te nemen naar het LUMC, met de boodschap dat wij naar IM Barcelona zouden gaan precies een jaar later. Ik moest er eerst om lachen en vond het een uitermate geschikte grap die ik zelf ook had kunnen maken met hem. Echter hij was zeer serieus en had de tickets en het hotel al geregeld. Daar zit je dan in je ziekenhuispak met je appeltaart en een 12 maanden tijdsspan om weer klaar te zijn voor een hele tri.

Het was precies wat ik nodig had om weer strijdbaar te zijn en de juiste weg in te slaan.

Nadat ik uit het ziekenhuis was ontslagen moest ik langzaam zelf gaan herstellen en mocht ik vooral niet over de grens van mijn belastbaarheid heen gaan. Een heel goed leer puntje wat ik meegenomen heb van het hele voorval… Zowel fysiek als mentaal niet meer over de grens gaan!! Heeft direct geleid tot de keuze om ontslag te nemen bij de fysiopraktijk waar ik werkzaam was en samen met Tessa voor onszelf te starten. Te doen wat ik leuk vind en op de manier zoals ik het leuk vind. Dit was een groot succes voor mijn belastbaarheid waar ik ook veel energie uit haalde.

Ondertussen was ik al flink begonnen met sporten op een manier waarop ik mijn immuunsysteem niet direct weer van streek maakte… Veel krachttraining doen en korte rustige loopjes. En die loopjes waren echt heel rustig… kon ook gewoon echt niet harder.

 

Na het oudjaar begon ik langzaam maar zeker weer wat meer te kunnen doen en ging het zwemmen ook langzaam aan weer. Ik was ondertussen niet meer de lichtste… Het leek misschien niet zo maar ik woog inmiddels 86 kg, dat is 8 kg zwaarder dan tijdens Almere. Ook tijdens de trips naar het buitenland begonnen de trainingen ergens op te lijken. Velen vonden het maar vreemd dat de ‘’fysio’’ dagelijks traint en in Astana in een sneeuwstorm naar buiten gaat voor een duurloopje. Maar het gaf zo een ongelofelijk gevoel om dat te doen, een paar maanden daarvoor was ik het even allemaal kwijt. Mijn vertrouwen werd steeds groter en ik begon in februari steeds meer in te geloven dat een Ironman misschien wel mogelijk was.

In mei was er weer het eerste voorbereidingskamp met de Schaatsploeg. Hier zou ik zelf ook lekker wat kunnen trainen in de zon en kunnen kijken waar ik stond tijdens de fietsritjes met de mannen. De trainingen gingen ontzettend goed en mijn belastbaarheid was top!

De laatste weekjes richting Barcelona waren behoorlijk zwaar, lange trainingen en trainen onder vermoeidheid… Tessa heeft me menig maal gezegd dat ik moest gaan trainen. Ik wilde toch presteren dan moest ik echt gaan trainen ook! Dit leidde tot in mijn optiek een belangrijk weekendje in een huisje op de hei… Een lange duurloop heuvel op en af met Tessa op de fiets, onbewust mij motiveren te blijven lopen en elke keer weer die versnelling aan te gaan. Wat had ik een zere poten en wat was ik aan het klagen… Ook de route op de Garmin was niet goed en leidde tot onbegaanbare wegen… Ondanks alles blijft Tessa dan rustig en steunt me dat laatste duwtje. Uiteindelijk werd de route door omlopen te lang en heeft ze me met de auto opgehaald. Omdat mijn benen in de koude regen waren verstijfd en ging het voor geen meter meer… 33km was ook wel genoeg. Zeker omdat ik van plan was de volgende dag 6 uur op de Tacx te maken!!

Die ochtend waren mijn benen stijf en ik had geen zin, dus met een smoesje Tessa wijs gemaakt dat ik ook in de middag wel kon Tacxen. Daar ging ik dan, voor de TV, alles ingesteld, heerlijk Tacxen! Na 3-5 minuten was mijn mentale kracht ongeveer tot het diepte punt gezonken, tot 45 minuten nog doorgezet maar realiseerde me dat dit anders moest…

Na lang genoeg geklaag stuurde Tessa me naar buiten, ‘’ ga maar een rondje Flevoland fietsen zie ik je vanzelf weer terug’’. Zo werd dit een sleuteltraining voor mij, waarbij Tessa me hielp toch mentaal dat stapje extra te maken. Zeker omdat na 4 uur fietsen het heerlijk begon te hagelen en regenen.

De laatste week had ik, zoals iedereen dat heeft, last van ALLES, verkouden, zere knieën last van me rug (dit heet zenuwen). Dan toch maar 3 dagen niets doen…. Ga ik dan alles verliezen wat ik heb opgebouwd? (Dacht ik in mijn hoofd..) Dikke onzin natuurlijk. Sterker nog door die paar daagjes het lichaam rust te geven was ik er fysiek en mentaal klaar voor om maximaal te gaan.

Met moeders

Race day!!

De wekker ging, 5:15 (uiteraard heerlijk geslapen zonder wakker te worden). Werkelijk ik heb als een roosje geslapen, geen nerveus wakker liggen, ik voelde me er klaar voor in elk opzicht. Dan aan het ontbijt en zo min mogelijk vezels eten, na 12 pannenkoeken met Jam was ik goed vol. Ik moest van binnen wel een beetje lachen, om me heen kijkend al die triatleten die hetzelfde aten als de andere dagen, omeletten, bonen en tomaten saus, spek etc. Ja we zaten in een Engels georiënteerd hotel…

In het parc ferme aangekomen hoorde ik de eerste banden al klappen van atleten die probeerde net wat extra Bar in hun banden te krijgen. Toch wel grappig en iets wat net even die ontspanning geeft. Maar ongelofelijk waar ik in het hotel nog naar het toilet was geweest moest ik nu weer! De rij voor de Dixie was wel ongeveer tot aan ons hotel, en wachten dat kost tijd, energie, geeft irritatie. Dan maar niet gaan en hopen op het wonderlijke oplossen van de aandrang richting mijn kringspier. Welke richting de start alleen maar meer werd.. Zenuwen? Ik was er toch klaar voor?

Het was een rolling start en ik had naar mijn idee een ambitieuze start locatie gekozen van <1h05. Expres geen horloge om gedaan met zwemmen, omdat ik negatieve energie van een klote zwemtijd wilde voorkomen.

Daar stond ik dan met 5 andere op een rij, 4 seconden te wacht tot we los mochten. Vanaf het ene op het andere moment was de aandrang weg en had ik een mega lekker gevoel. Voor het eerst in een race haalde ik de ene na de andere in tijdens het zwemmen. Dit moest een wereldtijd worden! Uit het water gekomen direct snel wisselen en op de fiets.

De eerste 3 km mochten we niet inhalen of in de TT- positie liggen, ik moest dus brandend van ambitie met 30 km per uur door het centrum van het stadje rijden. Ieder die mij kent zal begrijpen dat dit kostelijk vermaak moet zijn geweest voor het aanschouwend publiek. Eindelijk uit het dorp en ik was los! Alles leek vanzelf te gaan, waar ik op de lange trainingsritten soms vermoeide benen kreeg van 220 Watt, kon ik nu hele stukken 275-300 Watt trappen. Totale controle op de fiets en ik ging recht op mijn doel af.

Onderweg zag ik wel dat de mannen profs en age groupers voor mij, in groepen aan het rijden waren. Dit was van tevoren te bedenken op een dergelijk druk parcours. Ik liet het er echter niet hierbij zitten. Ik ging als een trein en passeerde groep na groep zonder te denken aan te blijven hangen. De voorste groepen waren door verschil in starttijd helaas onbereikbaar. Dan maar rustig doorfietsen en niet te veel extra energie verspelen, netjes eten en geen pech onderweg krijgen.

Het laatste half uur kreeg ik een rot gevoel in mijn maag, iets wat misschien wel te verwachten was. De sportdrank waar ik altijd mee race en train was de laatste 6 weken niet meer te krijgen. Wat doe je eraan…? Juist een andere proberen, deze was voor mijn gevoel wel ok, maar ik had er nooit hoge concentratie van gebruikt of mee langer als 3 uur getraind. Zogezegd in het laatste half uur fietsen kreeg ik eigenlijk niet meer naar binnen.

Lopen…

T2 binnen gekomen voelden mijn benen nog steeds prima en de moraal was goed. Dus na wat korte rek en strekoefeningen en een stop bij de Dixie, was ik er klaar voor. Hoe goed ging dat! Als een malle, mijn benen waren niet af te remmen en in mijn hoofd stond ik al te dansen bij de finish met 8h50 op de klokken. Ik had mij nog niet bedacht dat een marathon best lang is en er ook energie binnen moest komen. Na 4 a 5 km toch maar proberen wat binnen te krijgen, elke post aan de Cola (geen Coca Cola maar Lidl, dat geef ik toch de schuld..). De 7 gels die ik op zak had, wilde ik niet meer gebruiken omdat ik dit niet meer zag zitten met mijn opspeldende maag.

Ondertussen gingen mijn benen nog steeds lekker door en bij de halve marathon kwam ik door in 1h31 met het gevoel dat ik er zonder problemen nog zo een kon lopen. Dan verwacht je toch dat je de man-met-de-hamer gaat zien rond 23-25 km, het kan zijn dat ik hem over het hoofd heb gezien, maar ik heb alleen mijn vader en moeder bewust meegemaakt.

Bij het laatste rondje aangekomen, ik was van binnen al aan het juichen… Je kent wel dat gevoel van overmoed onder geleiding van hormonale invloeden. Tot plots het leek alsof ik een stomp in mijn maag kreeg en de inhoud niet meer binnen kon houden. Er was geen houden aan en heb tussen het publiek mijn maag geleegd. Dit was de doodsteek in mijn benen en ik kon mijn tempo niet meer vasthouden. Ik bleef proberen te lopen, maar van het een op andere moment stond het huilen me nader dan het lachen. Ik voelde alles wegglippen bij elk moment dat ik weer langs de kant moest. Bij 34 km aangekomen was het meer op overleven aangekomen en mijn maag was leeg. Ik heb mezelf bijeengeraapt en gedacht niet zeiken en lopen!! Elke drink post nam ik weer Cola maar spoelde deze alleen door mijn mond. Dit zorgde ervoor dat ik weer helder kon denken en langzaam aan mijn tempo weer wat kon laten stijgen. Steeds meer mensen begon ik weer in te halen en bij de laatste kilometer was het gevoel van de eerste kilometer weer terug. Ongelofelijk blij met mijn prestatie en de tranen in de ogen, het moest dit jaar van ver komen. Maar het was gelukt, de finish halen in een geweldige tijd.

 

Nu goed herstellen, niet ziek worden, verder bouwen op deze prestatie en volgend jaar in Kalmar eens goed huishouden!!!!

 

Comments

comments

Over triathloncommissie 16 Artikelen
Hoi! Ik ben Francien

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*