Mijn persoonlijke triomf van 2017!

Door: Jeroen Fakkeldij

Op 17 September werden de ITU World Championships Triathlon voor Agegroups gehouden. De locatie was dit jaar in Rotterdam en daarom werd het een soort van thuis wedstrijd. Ik deed mee in de Agegroup 45+. Het werd mijn mooiste triathlon van het jaar. De wedstrijd liep goed en het was een geweldig ervaring. Maar het was de tijd die eraan vooraf ging die het zo bijzonder maakte…

Medio 2016 maakte ik plannen voor een bijzondere vakantie in Amerika waar ik samen met een jeugdvriend in een aantal bijzondere gebieden mooie rotswanden wil gaan beklimmen. Omdat ik hier ook extra voor zal moeten trainen besloot ik om in 2017 mijn triathlon seizoen maar tot begin juli te plannen om me daarna 100% op het klimmen te kunnen focussen.

Echter, in het najaar hoorde ik op het NTB congres dat de sprint wedstrijd van het WK in 2017 een stayer wedstrijd zal zijn. Dit is het wedstrijdformat dat mij goed ligt en waar ik me wel kansen toe dichte om me te kunnen kwalificeren. Daarvoor zou ik bij één van de 5 kwalificatie wedstrijden minimaal bij de eerste 5 van mijn Agegroup moeten finishen.

Ik ben een maand aan het nadenken geweest of het haalbaar zou zijn om beide sporten (triathlon en klimmen) optimaal in 1 seizoen te combineren. In januari nam ik het besluit om het te proberen. Het plan zou in de eerste plaats zijn om tot het moment van kwalificeren optimaal voor de triathlon te gaan. Zodra dat een feit is: gas terug nemen en een basis niveau van trainen vast houden èn tegelijker tijd veel te gaan klimmen om daar een goede basis voor te leggen. De ervaring heeft geleerd dat Ik een bepaald klimniveau goed vast kan houden als ik het eenmaal heb door 1 x per week te blijven trainen in de klimhal. Dan zou ik vanaf augustus mijn triathlon trainingen weer gaan intensiveren om dan vervolgens op 17 september weer in vorm te zijn voor het WK Triathlon.

Hoe anders is het gelopen…..

Waar ik eind 2016 een kleine irritatie in de bal van m’n voet had, werd dit na de halve marathon van Egmond steeds pijnlijker. Korte afstanden kon ik echter nog prima lopen. Ondertussen probeerde ik verschillende schoenen en heb ik verschillende specialisten naar m’n voet laten kijken. Maar niemand had een duidelijke diagnose. De eerste wedstrijden gingen soms goed (Ter Aar) en soms moeizaam (1e divisie team wedstrijd Arnhem).

Ik wilde proberen om me bij de Duin triathlon in Almere te kwalificeren voor het WK, als dat niet zou lukken had ik in Weert 2 weken later een herkansing. Uiteindelijk werd de Duin Triathlon mijn beste wedstrijd in jaren; alles verliep zoals gepland. Redelijk gezwommen, op de fiets de juiste samenwerking gevonden en binnen een half uur heb ik de 20km gefietst. Vervolgens een goede 5km gelopen en zelfs nog 2 plaatsen gewonnen. Dat is echt uitzondering voor mij om bij het lopen nog iemand in te halen.

Kwalificatie was een feit.

Ondertussen had ik mijn plan voor het WK al aangepast: van een wedstrijd om te presteren naar een wedstrijd om van te genieten omdat een topvorm niet haalbaar zou zijn. Na de drukte voor de triathlon Leiderdorp wilde ik dan mijn trainings-intensiteit gaan opvoeren. Helaas gaat het bij de opbouw voor ‘Leiderdorp’ heel erg fout: ik glij uit aan de waterkant en beland in het water. Op dat moment baalde ik van het natte pak. Echter, een 1 uur later werd me duidelijk dat er meer aan de hand was: m’n knie begon pijnlijk te worden. Een paar dagen later -met veel pijn- was de diagnose: verrekte binnenste knieband en gekneusde enkelbanden. Hardlopen was hierdoor uitgesloten, zwemmen gevoelig tot pijnlijk, alleen fietsen was geen probleem. Nu begon ik toch wel te vrezen voor het WK. Maar dan hebben we een goede clubsponsor in SMC Rijnland! Jaco zei 4 weken van te voren: ik ga zorgen dat jij het WK kan doen. Zorg dat je morgenochtend om 7 uur bij mijn praktijk bent.

Dat heb ik 3 weken lang, 3x per week gedaan . Daarbij meerdere keren per week aan het eind van de middag daar weer terug om oefeningen te doen. En ondertussen voorzichtig klimmen om ook daarvoor sterker te worden…

…en dan is het de woensdag voor het WK. Toch maar naar de looptraining om even te testen hoe het lopen gaat. Niet hoe snel ik ben, want daar verwacht ik niet veel van na 7 weken geen looptraining, maar of ik pijnloos kan lopen. Eerst de warming up waarbij ik alle zijwaartse en kruispasjes oversla. De loopscholing gaat goed, vervolgens de baan op. Gecontroleerd 4 rondes gelopen waarvan 2 tegen wedstrijd tempo aan. Een kleine irritatie in de knie, maar geen hinder of pijn. Ik durf het aan! Die 5km gaan wel lukken, is het vertrouwen!

2 keer van te voren het fiets parkoers verkend. De eerste keer schrok ik ervan en kwalificeerde het als WK onwaardig en gevaarlijk. Maar later zag ik dat het een technisch parkoers was waar ik wel goed in zou zijn door de vele bochten. Donderdag voor de wedstrijd was er gelegenheid om het zwemparkoers te verkennen, Swim familiarisation. Bij aankomst daar viel meteen de sfeer op met de honderden internationale atleten.

De dag van de race

Het weer was slecht en door de hard wind was het zwemmen in de Rijnhaven een uitdaging, maar de sfeer ter plekke zorgde ervoor dat ik heel veel zin in Raceday kreeg. Zaterdag hebben we allemaal de elite aan het werk gezien. Natuurlijk steeg mijn motivatie daardoor ook. De zenuwen beginnen zich ook te roeren ondertussen, het toilet zie ik veelvuldig die dag. Ondank dat ik me alleen maar ten doel had gesteld om te genieten en alles heel te houden.

Dan is het eindelijk RaceDay. Rotterdam here I come!. De logistiek heb ik wel 10 keer door genomen want die is ingewikkeld. 2 wisselzones (T1 & T2) die 4 km uit elkaar liggen en een start die ook weer 1 km bij de eerste wissel vandaan ligt maken dat je goed moet plannen. Daarbij geeft de organisatie je een tijdslot waarbinnen je je spullen mag komen brengen.

Mijn start is pas om 13:35 uur, maar mijn schoenen worden al tussen 10 en 10:45 uur in T2 verwacht. Door de zenuwen ben ik er al vroeg en sta om 9:30 al te kijken bij de afstapstreep. Vervolgens op weg naar T1 waar ik om 11 uur verwacht wordt met de fiets. Aangekomen bij T1 om 10:45 blijkt dat ze zich daar wel strikt aan het tijdsschema houden. Het hele terrein is afgeschermd door hoge geblindeerde hekken. Op een aantal plekken staan er tenten tussen welke als gate dienen. Minuten voor dat de gate opengaat worden we door de jury gemaand om alles klaar te hebben om de controle snel te laten plaatsvinden: Decalls (tattoos) opgeplakt, startnummer opgespeld, Trisuit aan, fiets en helm bestickerd en helm op.

Ik wacht nog even op Claudia en als zij ook klaar is met haar fiets lopen we samen richting Hotel New York. Onderweg moeten we Remko en mijn vader ergens tegen komen. Ik heb nog ruim twee uur tot de start.

Samen met m’n vader nog rustig naar andere atleten gekeken alvorens ik m’n warming up begin: een stukje hardlopen, 5 min touwtje springen en diverse rek oefeningen doen. Ik ben blij als het tijd is om m’n wetsuit aan te trekken. 30min voor de start moeten we in het startvak plaats nemen. Voor die tijd mogen we nog even zwemmen. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want het water was met 16 graden een stuk kouder dan dat het donderdag was.

De Wedstrijd

In het startvak begint het werkelijke genieten van deze wedstrijd. Samen met vele nationaliteiten worden we vermaakt door de wedstrijdofficial: hij zweept ons op en zorgt voor een goede sfeer. Dan beginnen ze de namen en landen van de deelnemers op te noemen. Als dat gedaan is mogen we naar het startplatform en krijgen we de laatste instructies: spring in het water en houd met 1 hand de bovenrand van het platvorm vast. Zodra dat ook gecontroleerd is volgt het startschot. Ik heb rust en laat de twee atleten naast me naar voren komen en voor me samenvoegen. Daar kan ik lekker achteraan zwemmen. Het water is lekker fris maar niet koud. Wat opvalt is dat het ook erg helder is. Ik kan m’n handen volgen en ook de atleet voor en naast me goed zien. Dat is makkelijk. Na de eerste boei moet ik de atleten voor me langzaam maar zeker laten gaan. Na drie boeien dicht bij elkaar draaien we richting de trap. Nog ongeveer 300 meter. Ik kan een atleet die rechts van me zwemt blijven volgen. Hij zwemt mooi recht dus hoef ik zelf minder te kijken, dat scheelt weer energie.. Na 13 minuten sta ik op de kant en kan ik aan de lange tocht naar T1 beginnen.

Wetsuit mogen we maar half uittrekken. Ik forceer hier niet en wordt dan ook door ongeveer 12 anderen voorbij gelopen. Mijn wissel zelf is snel en efficiënt. Ik zie vele atleten die mij voorbij gelopen zijn nog bij hun fiets staan als ik al met fiets wegloop naar de uitgang van T1.

Ik stap op en zie ongeveer 8 atleten vlak voor me. Daar moet ik bij zien te blijven. Mijn fiets conditie is goed, dus ik durf hier meer. In de bochtige aanlooproute, tot we rond Hotel New York zijn, weet ik 8 atleten bij te halen. Met deze acht draaien we de Erasmus brug op. Daar rijden 5 atleten weg en weet ik nog wel 2 Britten bij te houden. Samen met hun rij ik door Rotterdam. Op de rechte stukken kan ik er net bij blijven maar in de bochten ben ik duidelijk de sterkste. Gelukkig hebben we er daar veel van in de eerste helft.

Op en af de Van Brienenoordbrug rijd ik bij ze weg, maar tegen de wind in, over de Maasboulevard zijn ze weer snel bij me. Daar halen we ook 3 Amerikanen, een Aussie en een Mexicaan bij. Even later komt er een groep van zes ons hard voorbij. Ik weet als enige uit mijn groep aan te sluiten. Achter in de groep kan ik profiteren van het harde werk van de andere atleten. In het laatste bochtige stuk weet ik nog wel het verschil met de anderen te maken en als 2de van de groep stap ik af bij T2. Gemiddeld 37km/uur gefietst. T2 gaat ook snel. Ik ben blij met m’n voeten doekje want ik veeg hele klodders klei van m’n voeten af.

Dan het grote vraagteken: gaat het lopen goed? Ik begin behoudend en wordt door diverse atleten voorbij gelopen maar in het park onder de Euromast merk ik dat ik vooral door snelle atleten uit de latere startserie voorbij gelopen word. Ik geniet en voer m’n tempo voorzichtig een klein beetje op. Met nog 1,5 km te gaan kom een Noor mij voorbij. Ik zie het beeld van zaterdag voor me en denk: “Als ik daar nu bij weet te blijven, kan ik hem in de laatste meters misschien nog net voorbij. Net als Luis bij de Elite deed met Blummenfelt…” Echter bij de agegroup 45+ loopt het toch anders en na 500m moet ik hem toch laten gaan. Bij het uitkomen van het park zie ik Harco staan en die geeft me nog net even die extra energie om toch iets harder de laatste 800m in te gaan. Hier komt het besef dat ik voor het eerst in een jaar een wedstrijd zonder pijn heb gelopen. Maar bovenal dat het van start tot finish genieten was. Op de finish streep maak ik een echte vreugde sprong! Wat was dit genieten zeg: de entourage, alle internationale atleten, de sfeer, het weer, het parkoers maar vooral onze sport te beleven.

 

Comments

comments

Over triathloncommissie 16 Artikelen
Hoi! Ik ben Francien

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*