Road to Almere: 11.17.03

Door: Roelof Salomons

Na vorig jaar met Herman Slooijer de halve triathlon in Almere gedaan te hebben stond ik voor de keuze of ik in 2017 de hele wilde doen. Dat zou dan Remi zijn omdat Herman liever wilde verhuizen dan veel trainen. Het alternatief was uitstel naar 2018 met de hoop het dan wel samen te doen en het risico op afstel. Uiteindelijk ging in de kerstvakantie van 2016 de knop om. Het moest en zou in 2017 gebeuren omdat de onrust nu in het lijf zit. Het onderstaande verslag is een beetje lang, maar het was ook een lange reis.

En dan begint het. De trainingsschema’s en boeken van Friel erbij gepakt en me kapot geschrokken over het aantal uren dat gemaakt wordt. Hoezo gemiddeld 18uur per week? Ik moet toch ook nog , vader en echtgenoot zijn, werken, college geven en andere leuke dingen doen? Gelukkig zijn er ook mensen die je dan vertellen dat het enige verschil tussen een halve en een hele een paar keer een lang stuk fietsen is. En dat je de finish ook kan halen met gemiddeld 10uur per week.
Onderweg nog een paar waarschuwingen gekregen dat een hele echt wat anders, maar dat soort commentaar moet je gewoon negeren…

Het doel stond. De finish halen, maar natuurlijk wel in een enigszins respectabele tijd. Zelf vond ik 11.59.59 wel mooi. Netjes mijn eigen schema’s gemaakt en nog even tegen Niels Ros aangehouden. Die probeerde dat nog even aan te passen, maar wist na mij al jaren op de (pijn)bank gehad te hebben allang dat ik geen trainingsmateriaal voor hem ben. Veel te eigenwijs. Je denkt toch niet echt dat ik al die gezellige borrels en diners aan mij voorbij laat gaan? Geen ‘Skinny Bitches’ voor mij (sorry Ekrem Jabandzic!) en teveel op de calorieën letten. Dan maar een uurtje eerder op. Is ook wel leuk om dan de reacties op Strava te zien. Ook leuk om een paar keer van Danny van Dam te winnen en Annemiek Willemze gek te maken.

Het gemiddelde schema dat ik had gemaakt ging uit van ruim 10u training per week. Volgens het schema van drie weken inspanning en dan een week (relatieve) rust. Zoveel mogelijk zwemmen met de club, zondagochtendloop met Herman en fietsen naar kantoor. Voor mezelf had ik een paar testmomenten ingebouwd. Omdat we eerst nog even de marathon van Rotterdam moesten doen lag het accent in het begin op lopen. Helaas was Rotterdam te warm om echt snel te gaan, maar toch nog net een PR gelopen. Ik had een paar zwemlopen ingepland die uiteraard met de fiets bezocht moeten worden. Onder het motto: de wereld zien ontwaken (met Ingrid Eelkema). En na Rotterdam de focus op de ¼ triathlon van Ter Aar. Daar met vlag en wimpel geslaagd. Prima op schema dus.

Voor het fietsen was het plan om naast woon-werkverkeer een paar keer met Herman en Peter Bajema tijdens rondje Ringvaart mekaar gek te maken en met Quinten Salomons en Matthijs Salomons crossen op de MTB. De echt lange fietstochten konden wachten tot de vakantie. Het zwemmen gewoon bijhouden en dan snel de Bosbaan in met het oog op de ultieme test op de ½ van Leiderdorp. Maar zoals een bekende boksfilosoof het al stelde: everybody has a plan until they get punched in the face…

Een ongeluk zit in een klein hoekje. De fietsmeters begonnen al aardig aan te tikken en was op het punt dat ik met omwegen van en naar kantoor ging. Lekker met collega’s langs de Amstel en dan alleen met een mooie slinger langs de Meije naar huis. Toch weer 70km op de teller en slechts een keer hoeven te schuilen voor het onweer. Nog even snel eten en dan even genieten van het mooie uitzicht. Maar ik had de ruimte tussen mij een de mij tegemoet komende vrachtwagen beter moeten inschatten. Ik kon er toch niet langs. Dan maar iets naar rechts sturen. Grind in en glijden. Stuur om en vol met de schouder tegen het achterwiel van de oplegger. En daar lag ik… Onder de pesto, mozzarella en bloed. En met een pijnlijke schouder. Na de schrik die overigens bij de chauffeur even groot was toch verder kunnen fietsen. Omdat de pijn toch wat vervelend werd en ook alcohol niet meer hielp toch dat weekend maar even naar laten kijken. De voorzichtige diagnose? Een gescheurde pees (supraspinatus) en einde verhaal…

Na wat Kafkaëske toestanden tussen huisarts en ziekenhuis lukte het toch een foto te maken en viel het gelukkig mee. Volgens de arts had ik twee keer geluk gehad. Allereerst dat ik niet onder vrachtwagen lag. Ten tweede dat het slechts een breuk was. “Daar gaan we niets aan doen. Je mag wel bewegen, maar niet vallen en kan weken niet zwemmen Dus zet Almere maar uit je hoofd.”. Dat dacht ik dus even niet…

Lopen met een mitella gaat best. Je hebt alleen meer aandacht dan normaal, maar dat is ook wel leuk. En fietsen met een breuk in je schouder gaat ook prima zolang je maar geen Parijs-Roubaix doet. Ik ga nog wel een keer die putten in de weg langs de Rotte weghalen. Plat liggen op de fiets is wel iets lastiger. En met de MTB moet je extra voorzichtig doen. En dat vallen moet je ook met een korrel zout nemen. Dat kan best zolang je maar op de andere kant valt en daar niets bij breekt en het bij schaafplekken blijft. Eigenwijs als ik ben nog wel een geprobeerd te zwemmen, maar dat kon inderdaad echt niet. Dan maar meer lopen en fietsen. Die fiets pakken we dan wel een keer om college te gaan geven in Groningen. Wat een roteind. Maar wel leuk. Met dank aan Kornelis Buursma voor het stuk meefietsen en de heren in het gastvrije Uffelte voor de geweldige ontvangst. De volgende keer bak ik de eieren en haal ik bier.

In augustus dan eindelijk weer zwemmen. De schouder was nog pijnlijk, maar nu door de verstijfde pezen. Dat valt wel weg te krijgen. De halve van Leiderdorp komt dan natuurlijk veel te vroeg, maar goed. Met massage van Ko Pronk en fysio van Tessa Könemann en Niels Ros is het gelukt. En hoe. Met een bizar PR. Er wordt in sommige contreien nog steeds gebaald, maar 5.18.36 staat echt. Zwemmen ging goed, fietsen ok en lopen super. Klaar voor Almere!!!

En dan D-day. Almere, 9 september 2017. Waar begin je aan? Uiteraard met het schransen in de dagen ervoor. Dadels eten tot ze je neus uitkomen en het naar binnenwerken van bakken pasta. Drie keer op een dag als het kan. Een hotel boeken was helaas niet gelukt, dus net als vorig jaar weer met de auto heen en weer. Geen alcohol en de wekker lekker vroeg om 04.00. Van de stress natuurlijk al om 3.00 wakker. En dan hetzelfde riedeltje als bij iedere marathon. Witbrood met jam, ORS en een paar bakken koffie. En ik kan me niet herinneren dat ik in de week voor Almere zo vaak naar het weerbericht heb gekeken. Met de windrichting leek het wel goed te komen (ZW), maar toch wel risico op harde wind en regen.

Vervolgens sta je daar dan om 07.30 aan de start voor 3.8km zwemmen, 180km fietsen en 42km lopen. Het einde van een lange reis, het begin van een mooie maar loodzware dag. In de regen zwemmen is heerlijk. Net als een massastart met 500 man. Het zwemmen ging lekker. Ik heb me buiten het gedrang gehouden, kreeg geen last van de schouder en kon een paar keer een paar goede benen vinden om achteraan te zwemmen. Al met al was de 1.16.35 iets sneller dan verwacht. Ik had me voorgenomen de tijd te nemen voor de wissel en in wielrenoutfit op de fiets te gaan. Snel nog een reep naar binnen en dan vooral niet te hard starten. En het regende nog steeds. Het eerste stuk voorzichtig gereden om toch wat te wennen aan de nieuwe banden. Totdat de dijk naar Lelystad in zicht kwam. Me daar toch geprobeerd in te houden en met hartslag 140 tegen de 40km/u gefietst. De eerste toppers van de ½ triathlon komen je daar met duizelingwekkende snelheid voorbij knallen waarbij Ingrid Eelkema en Hanneke de Boer nog bemoedigend commentaar schreeuwen. Het was inmiddels wel droog geworden en brak zowaar een zonnetje door. Het stuk daarna door Oostvaardersplassen is ook leuk, net als het bos bij Zeewolde. De rest van Flevoland maar snel vergeten. Met de wind was het wel fijn geweest als er meer bomen waren… Waar in het eerste rondje nog veel fietsers onderweg zijn is dat de tweede ronde al veel minder. Dan is het parcours alleen voor de idioten die de hele afstand doen. Ik voelde me goed, probeerde hartslag stabiel te houden op 140, goed te blijven eten en drinken en bleef rekenen hoever ik op mijn schema voorliep. Vlak voordat ik bij Gooimeer weer de dijk richting Almere opdraaide stonden Herman en Peter in de berm te schreeuwen. Toppers! Meteen daarna de laatste stortbui dus met extra energie hard naar de transitie. Met 5.46.41 was ik sneller dan de gehoopte 30km/u en kon het lopen beginnen.

Eerlijk gezegd zag ik met angst en beven tegen de afsluitende marathon op. Niet zozeer voor de marathon. Ik weet hoe hard ik kan, hoe een klap van de man met de hamer voelt en wat voor psychologische spelletjes je met jezelf kan spelen. Wat ik niet wist hoe dat gaat nadat je al gezwommen en gefietst hebt. En je mag niet met muziek op lopen, dus Metallica voor de slechte momenten was geen optie. Gelukkig zouden Herman en Peter goede muziek meenemen. Dus maar rustig weg en hartslag op 140 houden. Dat ging best goed. Eerste ronde op 5.15, de tweede op 5.20 en daarna 5.30. Ieder rondje netjes geposeerd voor Yvonne die foto’s aan het maken was bij de doorkomst in het stadion. Florian Salomons had tussen het spelen met de IPad nog even tijd om mijn zonnebril te pakken. Nog steeds hartslag 140 dus met mijn grote mond tegen de jongens geroepen dat ik met negative split zou finishen. Grootspraak… Volgens mijn hartslagmeter liep ik niet in het rood, maar harder ging het niet meer. Het vierde rondje lukte nog wel in 5.35, maar daarna 5.50 en 6.05, maar dat betekent alsnog dat ik de marathon binnen de 4uur heb gedaan: 3.56.02. Dat levert dan 11.17.03 als eindtijd op. Ver boven verwachting!

Dank aan iedereen tijdens de voorbereiding (alle trainers van Triathlon de Zijl) en de support op de dag zelf. Wie heb ik in de transitie, onderweg of langs de kant gezien? Met het risico dat ik iemand vergeet: Annemiek WillemzeFrancien BouwmeisterHanneke de BoerIngrid EelkemaInge HeusIris de GraafLennart WegewijsRene BosGerrit Egmond VanNiels Ros en Hanjo Hoogendoorn. Marjoleine Van der Peet en Edsart Krijger die als partyanimals zo slim waren om steeds dichter bij de Bollenstreek te gaan staan. Herman Slooijer en Peter Bajema die door wind en wind zorgden voor opbeurende muziek. En natuurlijk Yvonne van Dam en Florian Salomons voor onderweg en na afloop. Matthijs Salomons en Quinten Salomons waren er in spirit. De jongens moesten schaken in Den Bosch, maar hadden de finish live gevolgd op de achterbank in de auto terug. Leuk!

Onder het motto ‘eens een econometrist, altijd een econometrist’ wil je na afloop toch nog even enige analyse doen. Strava is al aardig met data, maar met de Stravistix plug van Google wordt het nog leuker. Een van de leuke gimmicks is dat je kan vergelijken met voorgaande jaren. In totaal met ik als voorbereiding op Almere in totaal 373 uur gesport. Iets meer dan het weekschema opgaf. De wil om de finish (grit) te halen overheerst. Uiteindelijk toch net iets meer gezwommen dan vorig jaar. In 45 uur heb ik bijna 100km afgelegd. In de voorbereiding heb ik net zoveel gelopen (110 uur) als in 2016. Ruim 1100km zaten in de benen voor de start. Zoals al was aangegeven zit het grote verschil in het fietsen. Ter voorbereiding heb ik in 2017 bijna 100 uur meer op de fiets gezeten (218 uur). Dat is bijna 2x zoveel en meer dan 5500km. Gemiddeld kom ik dan op 10.30uur sport per week, verdeeld over 1.15 zwemmen, 6 uur fietsen en 3.15 lopen. Ik ben er wel even klaar mee.

Ik ben er niet alleen klaar mee. De familie nog meer. In alle gekkigheid heb ik het wel eens omschreven als mijn midlifecrisis. Als je geen minnares en geen motor mag, moet je toch wat. Het is gelukt! In 11.17.03, boven verwachting. Wat een dag!

 

Comments

comments

Over triathloncommissie 16 Artikelen
Hoi! Ik ben Francien

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*