Xtrails

Door: André Schaap

Xtrails is een verzameling van etappewedstrijden waarbij er verdeeld over twee dagen meerdere trails dienen te worden gelopen. Net als bij triathlon moet je dan denken aan kort, midden en lange afstand. Dit onderscheid wordt gemaakt in de laatste etappe. In het geval van Vaals kon je kiezen uit 23, 30 of 53km op zondagochtend en sowieso loopt iedereen in de dag ervoor op zaterdagochtend 25km en in de nacht een trail van 19km. Hoewel de lange afstand maar 5 euro duurder was had ik toch voor de middenafstand gekozen. Onverhard 25/19/30km hardlopen in anderhalve dag.

Als voorbereiding loop ik enkele dagen voor de wedstrijd het 11km parcours om zo alvast een beetje kennis te maken met de draaihekjes, brandnetels en stieren. Vanaf de allereerste meters vond ik het geweldig. Ik liep van de ene in de andere verassing en had de tijd van mijn leven. Halverwege de route in de buurt van het drielandenpunt passeerde ik twee mensen van de organisatie die bezig waren met het plaatsen van de bordjes. Tot dat punt had ik lekker de pijltjes gevolgd, maar gelukkig had ik de route ook op mijn gps gezet. Na een praatje met de organisatie ging mijn avontuur verder. Zonder bordjes en slechts gewapend met een gps liep ik verder. Dit is eigenlijk nog veel leuker dan pijlen volgen. Door de dichte begroeiing was het signaal niet altijd even nauwkeurig en soms twijfelde ik ook wel of ik nu die rare afdaling of smal paadje ook echt wel moest nemen. Just do it. Ik kreeg er steeds meer lol in. Met een heerlijk gevoel kwam ik terug bij de start.

Etappe 1 – Zaterdagochtend 10:00 uur – 26km

Half uurtje voor de start mijn nummer opgehaald en terug naar het huisje om mij gereed te maken. Ik vul mijn camelbag met 2 liter water, wat repen/gels, GPS (met de route) en telefoon voor noodgevallen. Tevens stop ik mijn opvouwbare beker in de rugtas omdat dit een bekervrije wedstrijd is. Na het startschot vertrekt iedereen. Moeilijk om in te schatten welk tempo ik nu moet lopen. Ik loop gewoon met de groep mee.

Na een aantal klimmen en afdalingen wordt duidelijk dat afdalen een belangrijk onderdeel is waarbij tijd gewonnen kan worden. Het is niet echt mijn ding, maar gaandeweg ga ik ook maar steeds sneller de afdalingen nemen. Halverwege merk ik bij mijzelf toch teveel bezig ben met de lopers om mij heen. Ik besluit om mij wat terug te laten zakken. Goede keuze want zo kwam er veel meer ruimte om de omgeving in mij op te nemen. Heerlijk gevoel om niemand voor je te zien en zelf de route te bepalen.
Er is mij weleens verteld dat trailrunners even stoppen bij de verzorgingsposten om wat kletsen. Gezellig dacht ik, maar terwijl ik mijn bekertje nog aan het uitvouwen was ging men er alweer vandoor. Achteraf zat ik te ver vooraan in het veld om de gezellige verzorgingsposten te mogen ervaren. Ik zeg gedag tegen de vrijwilligers bij de post en ga verder met de wedstrijd. Rond kilometer 17 komen ik 4 lopers tegen die paar kilometer verkeerd hebben gelopen. Een van de nadelen als je alleen maar met de lopers voor je bezig bent. Ze gaan er weer snel vandoor, maar stuk verderop zie ik één van hun wandelen op een lange klim. Hij had z’n goesting verloren. Nog even later zie ik steeds meer lopers die ik halverwege had laten gaan en begin ik lopers in te halen. Dat geeft natuurlijk een lekker gevoel. Ik word gretig en gooi het tempo lekker omhoog want paar kilometer is wel te overzien. In de laatste 2km zie ik grotere groep lopers voor mij. Nog een versnelling erbij en volle bak door naar de finish. Uiteindelijk flink wat plaatsen opgeschoven en kom ik op een nette 12e plek binnen.

Na de finish gelijk door naar het huisje om te douchen, eten en herstellen.

Het terrein en hard afdalen heeft wel geleid tot wat pijntjes, maar niets zorgelijks.

Etappe 2 – Zaterdagnacht 19 km – Nighttrail

Na lekker eten, een bad en rust wandel ik naar de top van de Vaalserberg 3 km verderop voor de tweede etappe die ’s nachts plaatsvindt. Ik heb dezelfde uitrusting mee als de eerste etappe, maar als aanvulling een hoofdlampje die speciaal ontwikkeld is voor dit soort doeleinde. Laatste keer dat ik een hoofdlampje kocht was lang geleden voor tijdens de diverse trektochten in de bergen. Dat was niet veel meer dan 3 ledlampjes en een aan- en uitknop.

Inmiddels zijn ze veel krachtiger geworden en hebben ze een bluetooth verbinding waarmee je ze via je telefoon kan programmeren voor je activiteit en sensoren die omgevingslicht meten. Een goede lamp is geen overbodige luxe want de nighttrail viel mij zwaar. Opperste concentratie is vereist om het parcours heelhuids te volbrengen. Vooral omdat er al 26km in de benen zaten en ik normaal rond deze tijd slaapt was de coördinatie ook niet meer zo best. Meer dan 10 keer bijna gestruikeld over een steen of iets anders. Eerste les was kijk altijd recht voor je. Tijdens eerste keer bijna vallen maakte ik de fout om naar mijn voeten te kijken. Dat doe in een soort reflex met als gevolg dat je het pad voor je niet meer ziet in het donker. Heel onhandig tijden het vallen. Gelukkig kon ik nog net op tijd mijn andere voet naar voren brengen om te voorkomen dat ik plat op mijn gezicht ging. Ook opzij of naar achter kijken was af te raden in de afdaling. Wel een mooi gezicht om die lampjes achter je te zien. Ook bukken voor een laaghangende tak leverde gevaarlijke taferelen op. Al snel leerde ik dat ik niet moest bukken door mijn hoofd naar beneden te doen, maar opzij moest laten hangen en licht blijven richten op de trail om te voorkomen dat ik in een donker gat afdaalde. Ook de eerste kennismaking met wandelen. Veel heuvels waren dusdanig steil dat de meest efficiënte manier was om dat stukje dan te wandelen om te voorkomen dat je jezelf opblaast. Dat voelde eerst wat onwennig om te doen, maar went snel. Wandelen in zone 3 wel te verstaan want ook ‘wandelen’ was een flinke inspanning.

Inmiddels begonnen de pezen en gewrichten flink te protesteren en besloot ik in mijn hoofd dat ik de laatste etappe niet meer zou doen om blessures te voorkomen. Na ruime 2 uur en 10 minuten kom ik eindelijk bij de finish waar ik vervolgens nog even de Wilhelmina toren op moet klimmen om echt te finishen. Vergeleken bij de rest van het parcours viel dat reuze mee. Bovenop de 34 meter hoge toren werd je getrakteerd op een mooi uitzicht en een lokale alcoholische versnapering. Nog even 3 kilometer de Vaalserberg heuvelafwaarts uitlopen en mijn Xtrails zat er op.

Ondanks dat ik laatste etappe niet heb gedaan kijk ik terug op mooie ervaring. Weer ontdekt hoe fijn het is om bijvoorbeeld in een bos hard te lopen. De charme van een beetje verdwalen en niet weten wat er op je pad komt. Lichaam en geest samen actief in het nu.

Mocht je ook eens een trail willen doen dan kan ik dat zeker aanbevelen.

Ik zou dan wel beginnen met kortere afstanden :).

Je wordt er echt sterker van dus voor wegwedstrijden. Maar ook als je geen trail -mbities hebt, raad ik het aan om eens vaker de bossen en heuvels op te zoeken. Daar wordt je gewoon blij van!

Comments

comments

Over triathloncommissie 16 Artikelen
Hoi! Ik ben Francien

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*