Championchip Challenge Šamorín

050625-N-7575W-011 Point Mugu, Calif. (June 25, 2005) - Sylvain Dodet, front left, from France, and Bas Borreman, right, from the Netherlands, along with other tri-athletes, dash into the sea to begin their 1.5 kilometer swim during the 12th annual World Military Triathlon. The triathlon held at Naval Base Ventura County, consisted of a 1.5 kilometer swim, 40 kilometer bike ride and a 10 kilometer run, was held June 25, at Naval Base Ventura County. U.S. Navy photo by PhotographerÕs Mate 2nd Class Jason R. William (RELEASED)

Door: Niels Ros

The Championchip Challenge Šamorín (Slowakije).

Stukjes schrijven is niet mijn kwaliteit maar hier komt toch een poging!

Vier maanden geleden had mijn trainingsmaatje Lars mij overgehaald om met hem mee te gaan naar Samorin. Er was een klein probleem… ik had mijzelf niet gekwalificeerd! Lars had zich daarentegen wel driemaal gekwalificeerd, dus (de pleiter als hij is) regelde hij een startplekje voor mij.

In Šamorín aangekomen, bleek dat de race plaatsvond op een geweldig luxe sportcomplex. Het complex was omgeven met een eenvoudig dorpje en een boel gras. Niet uitnodigend om van de omgeving te genieten, maar dit moest natuurlijk wel gebeuren. Zo was ons plan om 60 km van het fietsparcours te verkennen. Het parcours bestond uit lange rechte wegen, wind en een te wensen overlatend wegdek… gaten…  Het parcours was mij dus op het lijf geschreven!

Ik sla de rest van de dagen even over (veel eten, warm, zon en series kijken). Oh ja, laat ik niet vergeten dat ik slangen in het water zag waar ik moest gaan zwemmen…. Toch wel een gek idee, maar het helpt om er sneller uit te willen komen.

Twee dagen voor de start hadden Lars en ik een weddenschap gemaakt, hij was ervan overtuigd dat ik hem pas zou inhalen in T2 (hij startte in een andere Age Group 20 min. eerder). Ik dacht daar echter anders over… altijd een leuke strijd van mannen ego’s onder elkaar.

De ochtend van de race, als ik het parc ferme in stap voel ik toch vaak de zenuwen flink opkomen. Ik word dan nerveus van de snelle fietsen en te fitte mensen. Daarom blijf dan ook liever niet hangen om te praten over druk in de banden en welke gelletjes ik moet nemen. We waren al vroeg bij de start omdat het parc ferme al om 9.00u sloot en mijn start was pas om 10:10.

Het was inmiddels al 25 + graden, maar we hadden goed zicht op het zwemparcours, dus het wachten was niet zo erg. Zo konden we de pro-divisie zien starten en finishen. Niet normaal hoe hard er door het stromende water van de Danube werd gezwommen! Varga kwam het water uit met een tijd van 21 minuten, even waande ik me in de droom dat ik dat straks ook zou doen. Toen werd ik weer wakker en was het tijd om in het water te duiken om wat warm te zwemmen. Al snel werd duidelijk dat de armen van Varga en mij niet dezelfde waren vandaag en dat ik de juiste benen zou moeten zoeken.

Naar de start, met snode plannen en mijn inmiddels tunder hoge zelfvertrouwen (dit komt vaak net voor de race weer terug) ging ik vooraan liggen in de hoop dat de juiste voeten voorbijkwamen. Het bleek nog best lastig om op de plaats te blijven liggen voordat je mocht gaan zwemmen (stroming).

Boem! het kanon ging af en we waren los, de halve age-group zwom over en langs mij heen en vergaten bij de passage niet een tik uit te delen. Dit deed me denken aan het weekend ervoor Almere, sprint divisie wedstrijd waar ik met flinke achterstand uit het water kwam. Dit zou mij vandaag niet gebeuren, dus ik zocht de ontspanning op en mijn eigen lijn. Niet in de groep, mijn eigen ding doen en ontspannen naar de zwem exit zien te komen. De zwem exit voelt eigenlijk voor mij als het punt waar de race echt begint. Richting het keerpunt merkte ik dat ik eigenlijk best wel lekker zwom.

Uit het water, met geen idee wat ik had gezwommen, maar wel een goed gevoel, trok ik direct mijn pakt uit. Dit bleek echter niet handig… De weg naar T1 was langer dan normaal en bij de ingang van de wisselzone stond een scheidsrechter die me even wilde vertellen hoe het zat. Iedereen die me een beetje kent zal genieten van de gedachte hoe dat gegaan is…. Vol adrenaline wilde ik zo snel mogelijk door willen. En wetende dat het waarschijnlijk langer duurt als je niet luistert en hem vloert via een fysieke actie.

Uiteindelijk niet verder gediscussieerd en op naar mijn fiets, die er meer dan klaar voor was. Mijn benen hadden er zin in en ik was klaar om te vlammen. Rennend met de fiets aan mijn hand sprong ik op de fiets, mijn voeten schoten direct in mijn schoenen, alles ging perfect! Het voelde als iets wat mijn beste fietsprestatie moest gaan worden in een triathlon. Het voelde heel makkelijk op de fiets en ik kon mijn doel-vermogen makkelijk weg trappen. De moraal groeide bij elke atleet die ik voorbij reed. De atleten uit mijn age-group werden ook steeds schaarser en ik begon te fantaseren hoeveel er nog voor me zouden zitten. Ook vroeg ik me af of ik Lars al eerder dan verwacht zou kunnen inhalen, elke keer dacht ik dat ik hem in de verte zag (rood wit tri-suit). Het leek wel ineens of er verdacht veel rood met witte tri-suits in de race zaten. Bij 45 km was het keerpunt en het leek een geweldige fietstijd te worden. Niet veel later begon echter mijn rug in toenemende mate op te spelen, spanning, niet meer kunnen liggen in de tt houding. Niet zeuren, maar blijven duwen op die pedalen, het lopen is bijna zover, zei ik tegen mezelf.

Niet veel later bij 65 km kreeg ik zicht op Lars, dit zorgde voor de nodige bravour op de fiets waardoor ik weer even mijn tempo kon oppakken. Echter bij 70 km werd de kramp in mijn heupen en de spanning in mijn rug te veel en besloot ik niet meer te liggen en te accepteren wat lukte. Bij 85 km had ik met moeite 200 watt, maar het complex waar we sliepen was in zicht.

T2 was gehaald en een nog steeds geweldige fietstijd ondanks de ongemakken in het tweede deel van de race. Ik sprong van mijn fiets af en op dat moment realiseerde ik me dat ik moeite zou gaan krijgen om de race te finishen. Ik kon haast niet rechtop lopen, de pijn in mijn heupen was moeizaam te verdragen… Daar zit je dan in de tent, je af te vragen hoe je recht op gaat staan én een degelijk halve marathon gaat lopen met inmiddels 31 graden. Op dat moment zat de tent vol de 60+ age group waarvan ik er een aantal had ingehaald. Ik realiseerde me dat ik door moest gaan, als deze mannen net zo krom als ik, het ook proberen de halve uit te lopen.

Vanaf dat moment werd heb ik het lopen afgewisseld met wandelen en rekken. In het begin was dat een lastige ervaring continue wisselde ondergrond, gras, zand asfalt. De warmte was ook een grote uitdaging, probeerde mijn wandelstukjes steeds bij de drink posten te doen, ijs onder mijn pet, in mijn broek en in mijn handen. Dit zorgt ervoor dat er een behoorlijk koude sensatie ontstond. Na 10 km voelde ik dat ik toch een beetje loskwam. Het tempo wat ik tussen het wandelen door kon lopen weer wat hoger. Mijn rug begon minder pijn te doen en ik kon het wandelen uitstellen zodat ik wel 1000m achter elkaar kon lopen. Zelfs naar het einde toe werd het tempo wat ik van tevoren als doel had 4:00/4:10 weer mogelijk.

De finish is gehaald, 4h34, dik tevreden, maar toch ook teleurgesteld over de ongemakken onderweg. Uiteindelijk bleek ik als 3e of 4e van de fiets af te zijn gekomen. En daarom vond ik het best jammer om uiteindelijk 9e te worden.

De rede van mijn ongemakken is boven tafel, verkeerde setup van de fiets. De fiets is te vaak in en uit elkaar gehaald voor het reizen en ongemerkt zijn dingen verschoven. Zoals het zadel wat voor een andere positie zorgde. Alles is verholpen en met een top setup gaan we aanstaande zaterdag naar de Caveman ergens in België.

Comments

comments

Over triathloncommissie 16 Artikelen
Hoi! Ik ben Francien

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*