EC Garmin Challenge Herning 70.3

Door: Ingrid Eelkema

Ze vraagt of ik wil gaan zitten. Ja, zeg ik. Fijn, de benen zijn even helemaal leeg/klaar en mijn hart stroomt vol met emoties. De puzzel is gelegd. Een puzzel die afgelopen week maar niet meer leek te kunnen kloppen…

EC Garmin Challenge Herning 70.3

Na mijn tweede bevalling (2015) groeit de wens om in buitenland een ½ triathlon te doen. Seizoen 2016 neem ik de tijd om ritme te vinden voor het trainen met 2 kinderen(toen 1&3) als vriendlief 4 weken op/af werkt. Ik herstel niet van mijn loopjes dus een ½ lukt niet alleen zoals ik alleen na 11 maanden van kind 1 deed. Ik zoek een iemand die trainingsschema’s maakt. Doelstelling: Met plezier trainen in de beperkte (herstel)tijd die ik heb, i.c.m. werken en parttime alleenstaande moederschap, en kijken of we maximale eruit kunnen halen.. Voor de weken alleen hebben we een oppas voor watt bike en zwemtraining. Lopen doe ik met de jongens.

Herning is enige wedstrijd die past in schema vriend. Helaas door verandering schema komt wedstrijd aan einde van vakantie i.p.v. begin.

Trainingen gaan oké maar niet naar volledige tevredenheid in Denemarken. Na een 4-urige duurrit, waar ik 900 hm wegfiets, blijkt Denemarken alles behalve vlak te zijn. Na bestudering van fietsparcours zegt vriend: “als ik dit geweten had, had ik je compact erop gezet…”. De koppeltrainingen gaan niet… De Deense bodem wordt bij het loopgedeelte iedere keer gevoed. Scheelt dat ik geen roze hoef te verdedigen, maar wel onze Oranje trots! Ik weet niet waar ik het zoeken moet, want hoe ga ik dit over een week in Herning doen..! Ik vraag extra advies aan twee pro atleten/vriendinnen en voer het advies op hoogste niveau in kwadraat uit. Kortom ik had voeding niet op orde. Ik ken de vuistregel, maar dacht aan het schema van vroeger maar toen wel met een ander merk…

Dag van de wedstrijd voel ik me rustig. Gelukkig zorgen kinderen voor andere stress. Weer is goed, beter dan afgelopen week.

Groot parc fermé, dus lange wisseltijden. Zwemmen is 1 grote ronde met niet grote boeien. De dag van inchecken leken de regendruppels groter dan welke boei ook.

Ik spring het water in. Wow wat koud! Temperatuur heb ik niet onthouden. Verandert toch niet als ik me druk maak; reden des te meer om harder te zwemmen. Na het startschot sprint ik weg zoals ik altijd doe. Een dame zwemt naar mijn idee vlot langs me heen en een andere dame zwemt gezellig met me mee. Ik focus me op de boeien en haal spoedig age-group mannen in. Mijn zwemmaatje ben ik inmiddels kwijt. Voor ik het weet sta ik op de kant. Jammer dit had nog wel 1,9 km mogen duren…

Ik zoek mijn tasje met helm en spontaan gooi ik alle cijfers door elkaar 842 wordt 1482.. En plaats 842 lijkt niet meer op de gedachte plek te staan. Tot mijn schrik heeft mijn tasje meer dan alleen een helm. Rustig Ingrid. Terughangen en je eigen tas pakken. Fiets pakken en gaan. Ik probeer ritme te vinden en haal de dure fietsen met mindere goede benen in. Dure fietsen met nog betere benen halen mij in. Die dames gaan hard zeg! Ondertussen neemt Nielson met zijn “hoogste versnelling” bezit van mijn brein:

Geloof in je zelf, het is jouw droom,

kijk in de spiegel,

geen gesodemieter,

als je niets doet win je nooit

geloof in jezelf

Hoogste versnelling

Blijft een lekker nummer. Woezel en Pip-deuntjes krijgen de eer om voor afwisseling te zorgen. Deze deuntjes passen treffend bij het landschap. Mooie heuvels met op 28 km een muur die opdoemt. Ik moet stiekem lachen, wat is dit! Wow! Fietsen lijkt een peulenschil te zijn in vergelijking tot eerdere gedachten. Het is mooi hier. Aardappelvelden en graanvelden zonder hoogbouw te bekennen. Het (noordoost)poldermeisje kun je wel uit de polder halen maar de polder haal je niet uit haar. Het fietsen gaat lekker maar is vooral leuk. De heuvels zorgen toch nog ongemerkt voor 500 hm. Natuurlijk tel ik de laatste km af maar 90×2…

Terug in T2 snel wisselen en gaan. Mijn Garmin heeft multisport niet gestart dus tijdens lopen reset ik even mijn fiets ritje en start ik lopen. Wow dit gaat wel iets te hard maar loopt lekker. Leuk, de profs komen ook nog langs en de andere snelle dames ook! Mindere prettige fietsbrug in begin van rondje en op de terugweg heerlijk vals plat omhoog. Ondertussen lopen we ook nog door de bibliotheek heen. Wat loopt iedereen hard! Zo langzaam loop ik toch ook niet? Bij ronde 2 zie ik mijn mannen. High five en ze lachen. Fijn ze hebben het naar hun zin!

Elke ronde loop ik minder snel maar het gaat goed. Hoeveel hm zou dit zijn vraag ik me af? Na afloop blijkt dit ongeveer 110 te zijn. Bij de laatste helling kruip ik voor mijn gevoel omhoog richting finish.

Zichtbare tijdwaarneming bij deze Garmin Challenge is er niet. Na nog een reset op mijn Garmin reken ik uit dat ik dik onder de 5 uur gefinisht moet zijn. Wow wat een verrassing! Ik slik mijn emoties weg. De puzzel is mooi maar met een dikke strik erom heen! Alle stukjes pasten vandaag! Zelfs de voeding heeft geen enkele twijfel gegeven! Ik sta op en zie (alcoholvrij)bier, heerlijk! In gedachten neem ik voor mijn clubgenoten een hap van de McDonalds hamburger, ik kies liever voor een portie pasta en geniet na :).

Comments

comments

Over triathloncommissie 16 Artikelen
Hoi! Ik ben Francien

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*